ENDOPROTEZOPLASTYKA- staw biodrowy leczony za pomocą KAPOPLASTYKI

Endoprotezoplastyka uważana jest za jedno z największych osiągnięć medycyny w ubiegłym stuleciu. John Charnley, nazywany „ojcem artroplastyki” jest założycielem Centrum Chirurgii Biodra w Anglii. Jego wybitne prace pozwoliły na znaczne rozwinięcie tej metody leczenia operacyjnego stawu biodrowego i dzięki nim pacjenci mają możliwość swobodnego życia bez cierpienia i dolegliwości.

PODZIAŁ ENDOPROTEZ

Endoproteza bezcementowa - W tego typu endoprotezach panewka mocowana jest na wcisk lub wkręcana do kości (panewki sferyczne, stożkowe), zaś trzpień mocuje się do trzonu kości udowej, zasadą wklinowania. Z reguły panewka składa się z części metalowej i wkładki polietylenowej. Obydwa jej elementy, czyli trzpień i panewka są metalowe i posiadają porowatą powierzchnię, w skutek czego często proteza przyrasta do kości pacjenta (hydroxyapatyt, czyli materiał, który integruje się z kością). Więcej na temat endoprotez biodra na sport-med.

Endoproteza cementowa - W jej skład wchodzą: polietylenowa panewka, metalowy trzpień, metalowa lub ceramiczna głowa. Mocowana jest ona do kości specjalnym klejem kostnym, nazywanym cementem (stąd nazwa implantu).

Głowa endoprotezy

Stosowane są głowy metalowe lub ceramiczne (aluminium i cyrkonia). Głowa metalowa ściera polietylen panewki około 0,1 mm w ciągu roku, a głowa ceramiczna poniżej 0,1 mm na rok. Jedyną wadą głowy ceramicznej jest prawdopodobieństwo pęknięcia. Jednak zdarza się to bardzo rzadko. Szybkość ścierania zależy również od wagi pacjenta oraz trybu życia.

Panewka

W endoprotezach cementowych jest sferycznym, polietylenowym elementem, który osadzany jest na cemencie kostnym. W implantach bezcementowych składa się z dwóch elementów: części zewnętrznej (metalowej) oraz wewnętrznej wkładki polietylenowej. Część metalowa jest w kształcie stożka i wkręca się ją do kości panewki lub wbija do przygotowanego łoża („press fit”), wraz z możliwością dodatkowego przymocowania śrubami. Wewnętrzna część może być metalowa, wtedy dodatkowo zwiększa się jej wytrzymałość na ścieranie.

Trzpień endoprotezy

Wykonany jest z metalu, podobnie jak zewnętrzna część panewki, w zależności od typu endoprotezy. Mogą to być stopy chromowo-kobaltowe, tytanowo-molibdenowe lub tytanowe. Jego powierzchnia posiada w całości lub częściowo porowatą powierzchnię, dzięki której ułatwiony jest zrost protezy z kością pacjenta. Także wpływa to na lepsze osadzenie i zwiększa trwałość. W niektórych protezach trzpień pokryty jest warstwą hydoksyapatytu, czyli materiału, który zbliżony jest składem chemicznym do ludzkiej kości.

Cement kostny

Jest metylo metacrylatem, który w egzotermicznym procesie polimeryzacji zastyga i daje prawidłowe połączenie elementów protezy z kością.

W 3D wygląda endoproteza następująco:

KAPOPLASTYKA

Jest metodą oszczędnej endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Zachowuje ona głowę i szyjkę kości udowej, tym samym utrzymując odpowiednie warunki anatomiczne, dzięki czemu całkowicie eliminuje się możliwość zwichnięcia i daje możliwość szybkiego powrotu do aktywności fizycznej.

W kapoplastyce wymienia się panewkę miednicy na bezcementową panewkę endoprotezy, metalową o wielkiej średnicy. Na głowę kości udowej zakłada się protezę głowy, tak zwana kapę, za pomocą cementu kostnego. Dodatkową zaletą tej metody jest zastosowanie powierzchni tnących metal-metal, wykazujących dużą odporność na ścieranie. Nie następuje więc w takiej endoprotezie ścieranie polietylenu, które często może doprowadzać do powstania stanów zapalnych i obluzowania implantu.

Wadą kapopastyki bez wątpienia jest zbyt krótki okres obserwacji, który trwa zazwyczaj około 8-10 lat. Istnieje także możliwość powstania martwicy głowy kości udowej, co w rezultacie powoduje jej złamanie.

Podstawowe korzyści, które daje kapoplastyka:

  • Mniej inwazyjna metoda- minimalny ubytek kości
  • Zachowanie anatomicznego układu kości, dzięki czemu siły i naprężenie ruchu rozkłada się tak samo jak w stawie zdrowym
  • Istnieje małe ryzyko obluzowania
  • Istnieje małe ryzyko zwichnięcia
  • Eliminuje się problem nierównej długości kończyn
  • Bezpieczna metoda rewizji

Korzyści zauważalne przez pacjentów:

  • Duży zakres ruchowy w stawie biodrowym
  • Możliwość powrotu do uprawiania sportów
  • Brak uczucia utraconego stawu
  • Dobra stabilność ciała
  • Możliwość założenia w przyszłości standardowej protezy
  • Szybka i skuteczna rehabilitacja

endoproteza-bioda2

Wady kapoplastyki:

  • Wymaga dobrej jakości kości u pacjenta
  • Nie może być stosowana w przypadku osteoporozy
  • Staw biodrowy, a zwłaszcza głowa kości udowej nie może mieć istotnego stopnia destrukcji, torbieli ani ubytków
  • Jest ryzyko powstania martwicy głowy kości udowej pod kapą
  • Może nastąpić złamanie szyjki kości udowej
  • Podczas ruchu dochodzi do tarcia powierzchni stawowych implantu, w skutek czego wzrasta stężenie jonów metali w organizmie ( w rzadkich przypadkach prowadzi to do reakcji alergicznych )
  • Nie można wydłużyć kończyny pacjenta
  • Nie może być stosowana u kobiet w okresie rozrodczym

Profesor Jarosław Czubak z Kliniki Ortopedii CMPK w Otwocku, podczas wystąpienia w sesji: „Endoprotezoplastyka pierwotna stawu biodrowego” na sympozjum „Warsaw Hip&Knee” przedstawił zalety stosowania kapoplastyki:

„To, co zazwyczaj przysparza zmartwień to wytrzymałość tych protez. Tymczasem one wykonane są z materiałów, które pozwalają na minimalną ścieralność pod warunkiem, że użycia właściwej techniki operacyjnej, czyli przy zakończeniu operacji podtrzyma się implanty pod właściwym kątem orientacji panewki (inklinacji i antewersji). Mamy u siebie pacjentów, którzy byli wcześniej operowani, i u których proteza powierzchniowa pozwala uniknąć potencjalnych powikłań w sytuacji, w której trzeba byłoby założyć protezę całkowitą”.